डॉमिनिक डिसूझा

डॉमिनिक डिसूझा हे एक भारतीय एड्स कार्यकर्ते होते. त्याच्या आयुष्यावर माय ब्रदर…निखिल (दिग्दर्शक: ओनीर) हा हिंदी चित्रपट आधारित होता आणि सिद्धार्थ धनवंत संघवी यांच्या द लॉस्ट फ्लेमिंगोज ऑफ बॉम्बे या कादंबरीतही त्याचा अप्रत्यक्ष उल्लेख आहे. तथापि, दोन्ही कलाकृतींमध्ये डिसूझा हे त्यांची प्रेरणा आहे असे स्वीकारलेले नाही. डिसूझा नियमितपणे रक्तदान करत असे आणि वर्ल्ड वाइल्डलाइफ फंडमध्ये कार्यरत होता. १९८९ मध्ये, गोवा, दमण आणि दीव सार्वजनिक आरोग्य अधिनियम, १९८५ अंतर्गत अनिवार्य रक्त तपासणीनंतर, त्यांना एचआयव्हीची लागण झाल्याचे आढळून आले, त्यामुळे ते या विषाणूसाठी गोव्याचे "पेशंट झिरो" ठरले. त्याला संसर्ग झाल्याचे कळल्यावर, अधिकाऱ्यांनी त्याला सक्तीने विलगीकरणात ठेवले आणि ६४ दिवस क्षयरोगाच्या वॉर्डमध्ये अलग ठेवले.

त्याने विलगीकरणाविरुद्ध कायदेशीर लढा दिला आणि सुटका झाल्यानंतर वर्ल्ड वाइल्डलाइफ फंडमधील आपल्या पदाचा राजीनामा दिला. त्याने त्याची मैत्रीण इसाबेल डी सांता रिटा वास हिच्यासोबत एप्रिल १९९२ मध्ये पॉझिटिव्ह पीपल या एचआयव्ही/एड्स गैर-सरकारी संस्थेची स्थापना केली. नवीन संस्थेची नोंदणी केल्यानंतर एका महिन्याने, मे १९९२ मध्ये, डिसोझा यांचे मुंबईतील एका रुग्णालयात निधन झाले.

विकिपीडियावर संपूर्ण लेख वाचा →