भद्रिराजू कृष्णमूर्ती (१९ जून १९२८ - ११ ऑगस्ट २०१२) हे द्रविड भाषांमध्ये विशेषज्ञ असलेले भारतीय भाषाशास्त्रज्ञ होते. त्यांचा जन्म ब्रिटिश भारतातील मद्रास प्रेसीडेंसीमधील ओंगोले येथे (आता आंध्र प्रदेश) झाला. ते १९८६ ते १९९३ पर्यंत हैदराबाद विद्यापीठाचे कुलगुरू होते आणि त्यांनी उस्मानिया विद्यापीठात भाषाशास्त्र विभागाची स्थापना केली, जिथे त्यांनी १९६२ ते १९८६ पर्यंत प्राध्यापक म्हणून काम केले. द्रविड भाषाशास्त्राच्या अभ्यासात त्यांचे महान ग्रंथ, द द्रविडियन लॅग्वेजेस , हे एक महत्त्वाचे पुस्तक मानले जाते.
कृष्णमूर्ती हे मरे बार्नसन एमेनो यांचे विद्यार्थी आणि जवळचे सहकारी होते. त्यांनी १९५५ आणि १९५७ मध्ये पेनसिल्व्हेनिया विद्यापीठातून अनुक्रमे एम.ए. आणि पीएच.डी. पदव्या मिळवल्या. २००४ मध्ये त्यांना साहित्य अकादमी फेलोशिप मिळाली.
भद्रीराजू कृष्णमूर्ती
या विषयावर तज्ञ बना.
