ग्रंथ लिपी(तमिळ: கிரந்த ௭ழுத்து, मल्याळम: ഗ്രന്ഥലിപി, संस्कृत: "ग्रन्थ" म्हणजे पुस्तक किंवा लेखसंग्रह) ही एक दक्षिण भारतीय लिपी आहे. विशेषतः तामिळनाडू आणि केरळमध्ये वापरली जाते. ही तमिळ ब्राह्मी लिपीपासून इ.स. ५व्या ते ६व्या शतकाच्या दरम्यान उद्भवली. ग्रंथ लिपीचा उपयोग प्रारंभिकपणे संस्कृत मजकूर, तांब्याच्या प्लेटवर आणि हिंदू मंदिरे व मठांच्या दगडांवर शिलालेख लिहीण्यासाठी होत होता. संस्कृत आणि तमिळ यांचे मिश्रण असलेली भाषा मणिप्रवलम् साठी ही लिपि वापरली जात होती. सुमारे ८व्या शतकाच्या मधल्या आणि संक्रमणकालीन ग्रंथची लिपी विकसित झाली जी साधारण १४ व्या शतकापर्यंत प्रचलित होती. संस्कृत आणि द्रविड भाषांमध्ये शास्त्रीय ग्रंथ लिहिण्यासाठी आधुनिक युगात १४ व्या शतकापासून अधिक विकसित झालेली आधुनिक ग्रंथ लिपी आणि तुळु-मल्याळम लिपी वापरली जात आहे. ही भजन आणि परंपरागत वैदिक शाळांमध्ये जप करण्यासाठी देखील वापरले जाते.
पल्लव लिपीच्या उत्पत्तीद्वारे, ग्रंथ लिपी तमिळ आणि वट्टेलट्टू लिपीशी संबंधित आहे. केरळची आधुनिक मल्याळम लिपी ग्रंथ लिपिची थेट वंशज आहे. आग्नेय आशियाई आणि इंडोनेशियन लिपी जसे की थाई आणि जावानीज, तसेच दक्षिण आशियाई तिगलारी आणि सिंहला लिपीसुद्धा प्रारंभिक पल्लव लिपीद्वारे ग्रंथ लिपीशी संबंधित किंवा जवळून संबंधित आहेत.
ग्रंथ लिपी
थोडक्यात पण महत्त्वाचे.